برای رشد اندامک اضافه کنید، اما هر کدام انرژی می‌سوزاند و گرداندن سلول بزرگ‌تر هزینهٔ بیشتری دارد: جریان ATP را حفظ کنید، وگرنه از گرسنگی از پا درمی‌آیید.
سلول شما با یک میتوکندری، یک ریبوزوم، 20 واحد ATP (انرژی آن)، 30 واحد مادهٔ مغذی و سلامت کامل آغاز می‌کند. برای ساختن اندامک‌ها ATP خرج کنید: میتوکندری‌ها مواد مغذی را به ATP تبدیل می‌کنند، کلروپلاست‌ها از نور ATP می‌سازند، لیزوزوم‌ها غذا را به مواد مغذی هضم می‌کنند، ریبوزوم‌ها پروتئین می‌سازند، وصله‌های غشا آسیب ویروس را کم می‌کنند و هستک‌ها ظرفیت ذخیرهٔ ATP و ترمیم خودکار کُندی می‌افزایند. هر اندامک همچنین فقط برای کار کردن، هر ثانیه ATP مصرف می‌کند.
هر اندامک سلول را بزرگ‌تر می‌کند و سلول بزرگ‌تر بیشتر می‌پردازد: هزینهٔ ساخت و هزینهٔ نگهداری هر اندامک در 1 + (تعداد اندامک‌ها ÷ 80) ضرب می‌شود، پس با 40 اندامک همه چیز 1.5 برابر هزینه دارد. مواد مغذی فقط از راه غشا وارد می‌شوند که مساحتش کندتر از خود سلول رشد می‌کند، بنابراین از اندازه‌ای به بعد لیزوزوم‌های اضافی دیگر کمکی نمی‌کنند. اگر ATP تمام شود، هر واحد کمبود ATP به اندازهٔ 2 از سلامت کم می‌کند.
ویروس‌ها از ثانیهٔ 25 به بعد حمله می‌کنند و هر کدام از قبلی سرسخت‌تر است. تا وقتی ویروسی درون سلول است، هر ریبوزوم در هر ثانیه 0.9 پروتئین می‌سازد که هر کدام 1.5 واحد ATP هزینه دارد. یک لغزنده آن‌ها را میان پروتئین‌های ضدویروس، که ویروس را نابود می‌کنند، و پروتئین‌های ترمیمی، که هر کدام 0.5 از سلامت را بازمی‌گردانند، تقسیم می‌کند. برای بردن، 3 دقیقه زنده بمانید.
در آغاز، میتوکندری شما در هر ثانیه 4 واحد ATP می‌سازد، در حالی که گرداندن دو اندامک حدود 1.13 هزینه دارد، پس در هر ثانیه 2.87 واحد ATP سود می‌کنید. میتوکندری در هر ثانیه به 1.2 واحد مادهٔ مغذی نیاز دارد، اما فقط 1 واحد با انتشار وارد می‌شود، بنابراین ذخیرهٔ اولیهٔ 30 واحدی آرام‌آرام خالی می‌شود؛ وقتی خالی شد، میتوکندری با پنج‌ششم توان کار می‌کند و سود شما 2.21 می‌شود.
ساختن فوری میتوکندری دوم (12 واحد ATP) نتیجهٔ معکوس دارد: وقتی ذخیره خالی شود، هر دو همان 1 واحد مادهٔ مغذی در ثانیه را میان خود تقسیم می‌کنند، پس با هم باز هم فقط 3.33 واحد ATP می‌سازند در حالی که هزینهٔ نگهداری بالا می‌رود، و سود شما به 1.67 کاهش می‌یابد. اگر یک لیزوزوم (10 واحد ATP) هم بسازید، مواد مغذی به 2.1 در ثانیه می‌رسد: دو میتوکندری 7 واحد ATP می‌سازند، هزینهٔ نگهداری 2.1 است و شما در هر ثانیه 4.9 واحد ATP سود می‌کنید.
Cell Sprawl سلول را به یک بودجهٔ انرژی تبدیل می‌کند: هر بخش باید از پس هزینهٔ خودش برآید و بزرگ‌تر خودبه‌خود بهتر نیست.
همهٔ اندامک‌ها با ATP کار می‌کنند، مولکولی که سلول‌ها برای حمل انرژی به کار می‌برند. دو تا از آن‌ها زمانی مستقل بودند: این نظریه که میتوکندری‌ها و کلروپلاست‌ها از باکتری‌های آزادزی‌ای پدید آمده‌اند که سلول دیگری آن‌ها را بلعیده بود، در 1905 به دست کنستانتین مرژکوفسکی طرح شد و در 1967 لین مارگولیس آن را با شواهد از نو زنده کرد (هم‌زیست‌زایی).
سلول‌ها کوچک می‌مانند، چون سلول کوچک نسبت به حجمش سطح زیادی دارد و این به جذب مواد مغذی از راه غشا کمک می‌کند؛ با رشد سلول، حجم آن سریع‌تر از سطحش بالا می‌رود (نسبت سطح به حجم). محدودیت اندازه در Cell Sprawl همین قاعده است.
بازی بقیهٔ چیزها را ساده کرده است. سلول‌های آلودهٔ واقعی پادتن نمی‌سازند؛ پادتن‌ها از پلاسماسل‌های دستگاه ایمنی می‌آیند. در عوض این سلول‌ها اینترفرون آزاد می‌کنند که از سلول‌های همسایه محافظت می‌کند و نخستین بار الیک آیزاکس و ژان لیندنمان در 1957 در لندن آن را توصیف کردند (اینترفرون). هستک واقعی به جای ذخیرهٔ انرژی، اجزای ریبوزوم را می‌سازد، و کلروپلاست‌ها بیشتر در سلول‌های گیاهان و جلبک‌ها یافت می‌شوند، نه در کنار همهٔ اندامک‌های دیگر، آن‌گونه که در بازی هست.
Cell Sprawl یک بازی اصیل PlayPendium است. این بازی از یک پرسش آغاز شد: گرداندن هر یک از بخش‌های سلول چقدر برای آن هزینه دارد؟ هر دور حداکثر سه دقیقه طول می‌کشد، نه نصبی لازم دارد و نه حسابی، و چالش روزانه برای همه یکسان است.